“Iedereen zet zich in, en maakt er samen iets moois van”

Voorzitter Anton Franken over het het bestuur

Anton Franken woont vlak bij Hospice Zwolle. Tijdens zijn wandelingen kwam hij vaak langs het huis. “Dan dacht ik: wat ligt het hier toch mooi. Wat een bijzondere plek om de laatste fase van je leven door te brengen.” Inmiddels is de oud-internist van Isala bijna een jaar bestuurslid. En sinds 1 september jl. is hij voorzitter.

Achter de rust in het hospice staat een betrokken organisatie. Vrijwilligers en coördinatoren zijn er iedere dag voor gasten en hun naasten. Het bestuur helpt op de achtergrond. Maar op afstand staat het zeker niet. “Wij zijn echt betrokken.”

Van Isala naar Hospice Zwolle.

Als internist kreeg Anton te maken met mensen die vanuit Isala naar Hospice Zwolle gingen. Later hoorde hij van hun families hoe goed zij in het hospice waren opgevangen. Die verhalen bleven hem bij.

Na zijn pensioen wilde Anton graag vrijwilligerswerk doen. Zijn dagelijkse wandelingen langs het hospice brachten hem op een idee. Hij nam contact op met de toenmalige voorzitter en kwam kennismaken. “Toen ik voor het eerst binnenkwam, was ik direct onder de indruk. De sfeer, de plek en de mensen: het voelde meteen goed.”

Zijn ervaring als arts helpt hem nog steeds. Toch is zijn rol nu anders. Hij behandelt geen gasten. Als bestuurslid helpt hij om alles rond de zorg goed te regelen.

Rol binnen het bestuur
Het bestuur maakt plannen en let op de kwaliteit, het geld, het gebouw en de samenwerking met huisartsen en thuiszorg. Ook is het bestuur werkgever van de twee betaalde coördinatoren. Zij hebben de dagelijkse leiding in het huis. Het bestuur denkt met hen mee en helpt als dat nodig is.

Als voorzitter houdt Anton het overzicht. Hij brengt mensen bij elkaar en is een van de gezichten van het hospice naar buiten. Dat gebeurt op verschillende plekken. De ene week sluit hij aan bij een overleg met andere hospices. Een andere keer staat hij bij een sponsorloop. “Je moet zorgen dat mensen elkaar weten te vinden. Iedereen moet vanuit zijn eigen rol kunnen bijdragen.”

Ieders deskundigheid op de juiste plek
“We kijken goed naar wat iemand weet en kan”, vertelt Anton. De bestuursleden hebben verschillende achtergronden. Anton kent de zorg vanuit zijn werk als internist. Een ander bestuurslid heeft ervaring als verpleegkundige. Ook is er kennis over bouwen, geld en het leiden van een organisatie.

Binnen het bestuur zijn de verantwoordelijkheden verdeeld op basis van kennis en ervaring. “Je moet optimaal gebruikmaken van de kennis en kunde van mensen”, zegt Anton. Dat is zeker belangrijk nu het hospice werkt aan uitbreiding. Er komen twee gastenkamers, een tweede huiskamer voor families en overleg, en extra facilitaire ruimtes bij. Voor zo’n ontwikkeling is niet alleen zorginhoudelijke kennis nodig, maar ook verstand van bouwen, financieren en samenwerken.

Geld voor wat er echt toe doet
Een belangrijke bestuurstaak is zorgen dat het hospice genoeg geld krijgt. Hospice Zwolle ontvangt subsidies en bijdragen, toch blijven giften van inwoners, bedrijven en fondsen nodig. Voor de dagelijkse kosten én voor de uitbreiding moet daarom voortdurend worden gewerkt aan voldoende financiële steun.

“We halen geen geld op voor onszelf”, zegt Anton. “Het is nodig om dit huis goed te laten werken. Zodat vrijwilligers, coördinatoren en zorgverleners er kunnen zijn voor gasten en hun naasten.”

Daarom laat het bestuur zich zien in Zwolle en de regio. Bestuursleden bezoeken acties, spreken met bedrijven en vertellen wat het hospice doet. Anton merkt dat veel mensen graag helpen. Sommige families doen na het verblijf van een dierbare een gift. Ondernemers zetten een actie op. Anderen melden zich aan als vrijwilliger.

De kracht van het hospice
Wat Anton het meest raakt, is de inzet van alle vrijwilligers. Niet alleen in de zorg, maar ook in de tuin, de keuken, de technische dienst, de commissies en het bestuur. Tijdens het interview heeft een buurvrouw van Anton dienst in het hospice. Hij ziet hoeveel plezier zij uit dit werk haalt. “Ze straalt hier gewoon. Dat vind ik mooi om te zien.”

Diezelfde inzet merkt hij in de hele organisatie. “Er is hier zoveel motivatie. Mensen willen echt iets voor een ander betekenen. Dat geeft energie.” Vrijwilligers schenken koffie, maken eten klaar, werken in de tuin of gaan rustig bij een gast zitten. Achter de schermen zorgen andere vrijwilligers dat het huis kan blijven draaien.

De uitbreiding mag daar volgens hem niets aan veranderen. Het hospice krijgt meer ruimte, maar moet klein en huiselijk blijven. “Het moet een bijna-thuis zijn. Dat is de kracht van deze plek.”

Het bijna-thuisgevoel bewaken
Achter de schermen moeten veel praktische en financiële zaken worden geregeld, maar die staan allemaal in dienst van wat er in het huis gebeurt: gasten en naasten ruimte geven om samen te zijn en te leven tot het moment van afscheid.

Anton begon als bestuurslid omdat hij na zijn loopbaan in de zorg iets wilde blijven betekenen. Inmiddels ziet hij hoeveel mensen daarvoor samen nodig zijn. “Het is een kleinschalige organisatie. Iedereen zet zich met hart in, misschien is dat juist wat mij zo aanspreekt.”