Het verhaal achter de deur

Ik schrijf dit niet als zorgvrijwilliger bij Hospice Zwolle, maar als dochter van een gast.

Het is bijzonder om dit nu zelf van dichtbij mee te maken. Je hoort er vaak over, maar pas als je hier zelf staat, voel je pas echt in wat voor warm bad je stapt. De vrijwilligers zijn er voor iedereen, zonder verschil. Wie je ook bent of wat je achtergrond ook is – je krijgt een warm welkom.

Niet iedereen voelt zich meteen thuis. Vaak zijn er nog sterke banden met de oude, vertrouwde omgeving, en dat loslaten is lastig. Toch doen de vrijwilligers er alles aan om je op je gemak te stellen. Ze maken een praatje, zorgen voor een glimlach, stellen vragen. Ze zijn er echt voor je. Soms vinden gasten het moeilijk om iets te vragen: “Ze zijn al zo druk, ik wil niet lastig zijn.” De vrijwilligers willen je juist laten merken dat ze er met plezier voor je zijn.

Samen met thuiszorg kijken ze heel goed naar wat iemand nodig heeft. En dat geeft rust. Voor de gast, maar ook voor ons als familie.

Ik merk nu ook zelf hoe waardevol dat is. Een knuffel, een klopje op mijn schouder, iemand die even luistert – ook ik werd gezien. Daardoor kan ik weer met een gerust hart naar huis, in het vertrouwen dat mijn moeder in liefdevolle handen is.

Wat dit voor mij betekent? Dat ik eindelijk gewoon 𝙙𝙤𝙘𝙝𝙩𝙚𝙧 kan zijn. Niet de mantelzorger, niet degene die moet zorgen en regelen. Ik krijg nu tijd om te wennen aan het idee dat mijn moeder er straks niet meer zal zijn. Tijd om met haar te praten, om te voelen, om herinneringen te delen.

Achter de deur van het hospice is het anders dan als je voor die deur staat. Je gevoelens en je verstand botsen soms. Maar één ding weet ik zeker: ik ben blij dat we deze keuze hebben gemaakt.

Want achter deze deur wordt ook weer een deur geopend.

Dochter van een gast én zorgvrijwilliger