De deur die dichtvalt

 “Je bent boos op me. Of beter, je bent boos op alles. Niets om je heen lijkt nog te kloppen en je hebt het knagende gevoel dat iedereen je probeert te bedonderen. Het is makkelijker om je omgeving de schuld te geven, want de werkelijke reden voor je instortende wereld onder ogen te zien is te verschrikkelijk.
Er groeit een tumor in je die alles vervormt, die alles wat jij ooit tot jou maakte opvreet.
We staan op de drempel van je kamer. Jij binnen en ik buiten. Je voegt me wat niet mis te verstane woorden toe en probeert de deur in mijn gezicht dicht te slaan. Maar de deur heeft een dranger, en in plaats van met een woeste zwaai dicht te vallen, zakt hij tergend langzaam dicht. Centimeter voor centimeter verdwijnen we uit elkaars zicht, zowel op de drempel als in je hoofd. Ik blijf geduldig staan.
Ik kan niets aan de tumor doen. Ik kan niets doen aan het onafwendbare einde dat nu steeds dichterbij komt. Maar vandaag kan ik je wel de grimmige voldoening geven van de deur die met een droge klik voor mijn neus in het slot valt. Vandaag kan ik je wel zien voor wat je bent. Een mens. Een mens die probeert de eer aan zichzelf te houden, die probeert waardigheid te vinden in deze puinhoop.
En dat kan ik je geven. Waardigheid.”

– 𝘚𝘩𝘪𝘳𝘭𝘦𝘺, 𝘷𝘳𝘪𝘫𝘸𝘪𝘭𝘭𝘪𝘨𝘦𝘳 𝘣𝘪𝘫 𝘏𝘰𝘴𝘱𝘪𝘤𝘦 𝘡𝘸𝘰𝘭𝘭𝘦