Er zijn

Regelmatig schrijft een van onze zorgvrijwilligers over haar ervaringen in ons hospice. Wilt u erop reageren? Fijn! Ga dan naar onze Facebookpagina, waar we elk nieuw blog zullen aankondigen.

Het is rustig tijdens onze dienst en samen met mijn collega-vrijwilligster zit ik in de huiskamer aan een kopje koffie. We raken in gesprek met de schoonzoon van mijnheer D. die het eindstadium van de ziekte van Kahler heeft bereikt.

De drie dochters, waarvan zijn vrouw er een is, zijn bij toerbeurt bij hun vader en zullen dit blijven doen totdat hij overlijdt. Zoals het nu lijkt kan dit nog wel enkele weken duren, want mijnheer D. zit nog vrijwel de hele dag keurig aangekleed in de stoel voor het raam. Hij geniet van de uitbundig bloeiende tuin en van de hapjes en drankjes die hem aangeboden worden. Hij leest de krant, kijkt televisie en heeft belangstelling voor zijn omgeving.

“We kunnen niet méér voor hem doen dan er voor hem te zijn”, zegt de schoonzoon, terwijl hij met een wat hulpeloos gebaar zijn handen spreidt.

Er zijn…
De schoonzoon gebruikt exact de twee woorden die tijdens onze training als vrijwilliger regelmatig onderwerp van gesprek waren. Want wat is dan precies de essentie van dat ‘er zijn’? En vervolgens – als je het daar met z’n allen over eens bent – hoe geef je daar als vrijwilliger dan op concrete wijze invulling aan?

Vanzelfsprekend staat degene centraal die binnen afzienbare tijd afscheid moet nemen van het leven. Maar ook voor partners, kinderen en andere betrokken hoop je er te kunnen zijn en iets te kunnen betekenen. Een luisterend oor en een handdoek voor de dochter die op een sombere voorjaarsavond, natgeregend voor de deur staat en hoopt dat ze haar moeder met wie het contact al twintig jaar verbroken is, nog kan spreken. Een uitgebreid ontbijt voor de zoon die midden in de nacht vanuit Denemarken is afgereisd toen hij hoorde dat de situatie van zijn moeder plotseling verslechterde. Het organiseren van een rustig studieplekje voor de dochter die voor haar VWO-examen zit en haar moeder beloofd heeft dat ze, ondanks het feit dat ze op het punt staat haar moeder te verliezen, alles op alles zal zetten om het diploma te behalen. Of het ontruimen van de woonkamer, zodat er plaats is voor een orkestje dat op wens van een gast zal gaan optreden. Het zijn slechts enkele voorbeelden die illustreren dat we altijd kijken hoe we invulling kunnen geven aan individuele wensen en behoeften.

Nog even terug naar de schoonzoon van mijnheer D. die zich bijna verontschuldigde omdat hij het gevoel had weinig méér te kunnen doen dan er ‘te zijn’. Mijn collega-vrijwilligster zei hem dat het toch prachtig was zoals hij samen met zijn vrouw en schoonzusjes hun vader en zijn schoonvader  door hun aanwezigheid naar de hemel droeg…

Deze prachtige, oprechte woorden toverden een glimlach op het gezicht van de schoonzoon en deden mij opnieuw beseffen hoe waardevol een luisterend oor en een empathische reactie kan zijn.

Corrine